பராசக்தி தமிழ் விமர்சனம்: மொழி திணிப்புக்கு எதிரான சக்தி – பராசக்தி

பராசக்தி தமிழ் விமர்சனம்: மொழி திணிப்புக்கு எதிரான சக்தி – பராசக்தி

பராசக்தி என்பது வரலாறும் கருத்தியலும் மூலம் இரண்டு தலைமுறைகளை இணைக்கும் ஒரு திரைப்படம். 1952-ல் வெளியான, சிவாஜி கணேசன் நடித்து, எம். கருணாநிதி திரைக்கதை & வசனம் எழுதிய பராசக்தி பற்றி நம்மில் பலர் நமது பெற்றோரிடமிருந்து கேட்டிருப்போம். அந்த படம் அக்கால சமூக பழக்கவழக்கங்களையும் மூடநம்பிக்கைகளையும் துணிச்சலுடன் கேள்வி எழுப்பி, தமிழ் சினிமாவில் ஒரு மைல்கல்லாக மாறியது.

73 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பராசக்தி (2026) ஒரு புதிய பார்வையுடன் வரலாற்றை மீண்டும் அணுகுகிறது. இந்த பதிப்பு, ஹிந்தி மொழி திணிப்பால் ஏற்பட்ட வரலாற்று வேதனைகளையும், அது தென்னிந்திய மாநிலங்களில் ஏற்படுத்திய தாக்கங்களையும் மையமாகக் கொண்டு பேசுகிறது. இந்த படம், ஒரு மொழிக்கு எதிராக அல்ல; மொழி திணிப்பிற்கு எதிரான எதிர்ப்பை யதார்த்தமாகவும் உறுதியான முறையிலும் வெளிப்படுத்துகிறது.

கதை பெரும்பாலும் 1959-ம் ஆண்டை பின்னணியாகக் கொண்டது. அக்காலத்தில் மத்திய அரசு ஹிந்தியை இந்தியாவின் அதிகாரப்பூர்வ மொழியாக்க முயன்ற சூழ்நிலையை படம் காட்டுகிறது. இந்த முடிவு, மொழி மற்றும் பண்பாட்டு அடையாளத்தை காக்க போராடிய மக்களிடையே எவ்வாறு அச்சத்தையும் குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்தியது என்பதையும் படம் நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்த படத்தை எழுதி இயக்கியவர் சுதா கொங்காரா. அவருடைய நேர்மையான முயற்சி கதையெங்கும் தெளிவாக தெரிகிறது. டான் பிக்சர்ஸ் நிறுவனம், ஆகாஷ் பாஸ்கரன் தயாரிப்பில் உருவான இந்த படத்தை, இன்பன் உதயநிதி வழங்க, ரெட் ஜெயண்ட் மூவீஸ் திரையரங்குகளில் வெளியிட்டுள்ளது. தொழில்நுட்ப அம்சங்கள் அனைத்தும் படத்தின் வரலாற்று தன்மையையும் தீவிரத்தையும் உறுதியாக ஆதரிக்கின்றன.

செழியன் என்ற கதாபாத்திரத்தில் சிவகார்த்திகேயன் தனது வாழ்க்கையின் மிகச் சிறந்த, சக்திவாய்ந்த நடிப்புகளில் ஒன்றை வழங்கியுள்ளார். செழியன் ஹிந்தி மொழிக்கு எதிரானவர் அல்ல; ஆனால் ஹிந்தி திணிப்பிற்கு உறுதியாக எதிர்ப்பவர். புறநானூறு என்ற இயக்கத்தின் தலைவராக இருந்து, மாணவர்களுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் எதிர்ப்பின் குரலாக அவர் மாறுகிறார்.

செழியனின் போராட்டம் ரயிலின் முன்பு தொடங்கும் ஒரு பரபரப்பான காட்சியுடன் ஆரம்பிக்கிறது. அதன் விளைவாக அவரது இயக்கம் அரசாங்கத்தின் கடும் எதிர்ப்பை சந்திக்கிறது. ரவி மோகன் நடித்த திரு என்ற எதிர்மறை கதாபாத்திரம், அதிகாரத்தையும் அழுத்தத்தையும் வெளிப்படுத்தும் விதத்தில் கதைக்கு வலுவூட்டுகிறது.

செழியனின் இளைய சகோதரன் சின்னதுரையாக அதர்வா நடித்துள்ளார். இன்ஜினியராக வேண்டும் என்பதே செழியனின் கனவு. ஆனால் ஒரு தீ விபத்தில் செழியனின் நெருங்கிய நண்பன் உயிரிழந்த பிறகு, செழியன் தலைமையை விட்டு விலகி, ரயில்வே துறையில் உதவி லோக்கோ பைலட்டாக வேலை செய்து, தன் தம்பியின் கல்விக்காக வாழ்க்கையை அர்ப்பணிக்கிறார்.

இந்நிலையில், சின்னதுரை ஹிந்தி திணிப்புக்கு எதிரான போராட்டத்தை தொடர்கிறான். செழியன் எவ்வளவு தடுத்தாலும், அவன் இயக்கத்தில் ஆழமாக ஈடுபடுகிறான். இதன் முடிவாக, அரசு படைத் தலைவர் திருநாடனால் சின்னதுரை கொல்லப்படுவது மிகுந்த வேதனையளிக்கும் திருப்பமாக அமைகிறது.

திருநாடன், தந்தை தமிழர், தாய் வடஇந்தியர் என்ற கலந்த பண்பாட்டு பின்னணியுடன், அரசுக்காக போராட்டங்களை ஒடுக்கும் அதிகாரியாக செயல்படுகிறார். காயமடைந்து ஆறு ஆண்டுகள் போன பின்னர், மேலும் தீவிரத்துடன் மீண்டும் களத்தில் இறங்கி, செழியனுக்கும் மாணவர் இயக்கத்திற்கும் பெரிய அச்சுறுத்தலாக மாறுகிறார்.

படத்தின் முதல் பாதி மெதுவாக நகர்ந்தாலும், இடைவேளைக்கு பிறகு திரைக்கதை வேகமெடுக்கிறது. செழியன் மீண்டும் எழுந்து, மாணவர்களை ஒன்று சேர்த்து, மாநிலம் தாண்டி கையெழுத்து இயக்கம் நடத்துகிறார். இந்த காட்சிகள், ஒற்றுமையும் எதிர்ப்பு வலுவாக வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன.

ரத்னமாலா என்ற கதாபாத்திரத்தில் ஸ்ரீலீலா நடித்துள்ளார். தெலுங்கு பேசும் பெண்ணாக இருந்தாலும், தமிழையும் தமிழ் மக்களையும் ஆழமாக மதிக்கும் குணம் கொண்டவர். அவருடைய அமைதியான, இயல்பான நடிப்பு, கதைக்கு உணர்ச்சி சமநிலையை வழங்குகிறது.

துணை நடிகர்கள் படத்திற்கு பெரும் வலுவை சேர்க்கின்றனர். கிளைமாக்ஸில் சி. ந. அண்ணாதுரையாக சேதன் தோற்றமும் குரலும் மிகச் சிறப்பாக பொருந்துகிறது. செய்தித்தாள் ஆசிரியராக குரு சோமசுந்தரம் தாக்கம் ஏற்படுத்துகிறார். வைகரையாக பிரித்விராஜ், முத்தம்மாளாக குலப்புள்ளி லீலா தங்கள் பாத்திரங்களை சிறப்பாக நிறைவேற்றுகின்றனர்.

மெட்ராஸ் மாநில முதல்வராக பிரகாஷ் பெலவாடி நம்பகமான நடிப்பை வழங்குகிறார். பெங்காலி பெண் கதாபாத்திரத்தில் பிந்தியா தாஸ் இயல்பாக பொருந்துகிறார். கிளைமாக்ஸ் காட்சிகளில் ராணா டகுபட்டி மற்றும் பாசில் ஜோசப் தோன்றுவது படத்தின் முடிவை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது.

ஜி.வி. பிரகாஷ் குமார் இசை இந்த படத்தின் மிகப் பெரிய பலங்களில் ஒன்று. இது சிவகார்த்திகேயனின் 25-வது படமாகவும், ஜி.வி. பிரகாஷின் 100-வது படமாகவும் அமைந்துள்ளது. பின்னணி இசையும் பாடல்களும் உணர்ச்சி தாக்கத்தை அதிகரிக்கின்றன. “ரத்னமாலா” போன்ற பாடல்கள் நினைவில் நிற்கும் வகையில் அமைந்துள்ளன.

மொத்தத்தில், பராசக்தி ஒரு திரைப்படம் மட்டுமல்ல; உயிர்ப்பிக்கப்பட்ட வரலாறு. மொழி மற்றும் அடையாளத்திற்காக மாணவர்களும் மக்களும் செய்த தியாகங்களை இளம் தலைமுறைக்கு நினைவூட்டும் படம் இது. சென்சார் காரணமாக சில காட்சிகள் நீக்கப்பட்டிருந்தாலும், படத்தின் தாக்கம் குறையவில்லை. மக்களின் ஒற்றுமைதான் உண்மையான சக்தி என்பதை பராசக்தி உறுதியாக பதிவு செய்கிறது. இப்படத்தை வழங்கிய இயக்குநருக்கு நிச்சயம் பாராட்டு உரியது.

ரேட்டிங்: 4.5/5